Σήμερα συμπληρώνονται έξι (6) χρόνια από τον φονικό σεισμό της 30^ης Οκτωβρίου 2020 που πλήγωσε το νησί μας. Είναι μέρα που μας θυμίζει την απώλεια των δύο παιδιών, του Άρη και της Κλαίρης που έφυγαν από κοντά μας. Είναι μέρα που περνώντας μπροστά από τις εκκλησίες αναρωτιόμαστε πότε θα ξανά αντικρίσουμε τις άγιες εικόνες. Είναι μέρα που τα κοντέινερ επιμένουν να θυμίζουν τη απώλεια των σχολικών κτιρίων. Είναι μέρα που σπίτια, το λιμάνι μας και άλλες υποδομές περιμένουν την αποκατάσταση των βλαβών. Είναι μέρα που ζητούμε την εξάλειψη της «Λερναίας Ύδρας» των γραφειοκρατικών αγκυλώσεων που ακόμη δεν μπορεί να ξεπεράσει η Πολιτεία. Εύχομαι να μην ξαναζήσουμε τέτοιου είδους θεομηνία στον τόπο μας.